Er wordt ingeschreven in duo's en voor elke etappe telt de tijd van de laatst binnenkomende. Elk jaar is de start ergens in Zuid-Duitsland, aan de voet van de Alpen, en ligt de finish in Noord-Italie, in de buurt van het Gardameer. Tijdens deze zeven dagen moeten dus de nodige Alpen- en Dolomietencols worden bedwongen. Het totale deelnemersveld is ongeveer 600 duo's, verdeeld over de categorieën: Herren, Damen, Mixed, Masters en Grandmasters.
In het najaar van 2010 ontstond het idee om samen met Geert Plancke, die zich een jaar eerder bij Veltec Granfondo had aangesloten, de Transalp te gaan rijden. Na in het eerste cyclojaar 2009 al enkele mooie resultaten te hebben neergezet, werd 2010 voor Geert door fysieke probleempjes een beetje een verloren jaar. Deze achterstand werd echter vanaf het najaar van 2010 zeer gedreven weer ingehaald, waardoor het in het voorjaar voor ons beide steeds duidelijker werd, dat we wel eens hoge ogen konden gaan gooien in de Transalp. Stiekem hoopten we op een podiumplaats bij de Masters en een top-10 klassering overall. Omdat we nog nauwelijks samen hadden getraind, en teamwork een niet te onderschatten factor is, besloten we in en de maand mei een week samen te gaan trainen in het Zwarte Woud. We hebben daar vooral veel uren gemaakt. Het klikte goed, en het vertrouwen richting de Transalp nam alleen nog maar verder toe.
Mijn Transalp start op vrijdag 24 juni, met een lange autoreis van Groningen naar Sonthofen, startplaats van de Transalp. De reis verliep niet 100% vlekkeloos. Eerst was er het fileleed bij Keulen, vervolgens moest ik een stukje omrijden om een lange file voor Karsruhe te omzeilen, en als laatste werd ik bij Heilbronn aangehouden door twee agenten in burger vanwege een drugscontrole.
Reistassen werden op inhoud gecontroleerd, toilettas doorzocht en zelf een kokertje met vitaminepilletjes moest worden geopend. Tot tweemaal toe werd me gevraagd of ik toch echt wel een 'Hobby Fahrer' was. Oom agent mocht nog even voelen hoe licht mijn framepje was en uiteraard werd er niets verdachts gevonden...
Door dit alles duurde de etappe Groningen - Sonthofen toch nog 9½ uur. Aangekomen in Sontofen viel me op dat niets, maar dan ook helemaal niets er op wees dat hier komende zondag een Transalp van start zou gaan. Het dorp zag er nogal saai en duf uit. 's Avonds samen met Transalp-maat Geert en verzorger Inez, die beide al een dag eerder naar Zuid-Duitsland waren gekomen, een voedzame pastamaaltijd genuttigd en vervolgens vroeg onder de wol.
De volgende dag heb we aan het eind van de ochtend met z'n drieën vanuit Sonthofen anderhalf uur losgereden:
Na het losrijden eerst de reserves weer aangevuld met een lunch op een terras in Sonthofen, samen met het Veltec-duo Jurgen en Anneleen, die inmiddels ook waren aangekomen. Vervolgens wat rondgeneusd bij de stands rondom de inschrijving, koffietjes gedronken en de startbescheiden opgehaald. Aan het eind van de middag een 'briefing' met Team Forchheim, de grote groep renners en verzorgers waarmee we de komende week zullen optrekken. Zij hebben al onze hotels geregeld, en zorgen ook voor de bevoorrading onderweg. Verzorgingspunten worden vastgesteld en alle reservewielsets worden verzameld. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zien er goed uit (wel met een hittegolfje halverwege de week) en iedereen heeft er zin in.
1e etappe, 26/06/2011: Sonthofen – Imst, 121 km, 2447 hm.
Na een neutralisatie totaan de voet van de eerste klim, de Oberjoch, werd er op deze klim afwachtend gereden en keek iedereen de kat uit de boom. Het leek er inderdaad op dat deze eerste etappe zou verlopen zoals Bernd Hornetz had voorspeld; 'ruhig einrollen' en pas op de laatste klim het gas erop. Na bijna 70 km deelde Bernd (die samen met Werner Weiss de eindoverwinning bij de masters zou grijpen) op het steilste stuk van de klim naar Berwang een eerste prikje uit. Voor Hornetz misschien een onschuldig prikje, “Even de luchtwegen vrijmaken”, grapte hij bijna boven, toen ik bij hem aansloot. Maar het gaf ons wel een belangrijke eerste indicatie wie de sterkere klimmers waren. Op de zware slotklim, de Hahntenjoch, werd de koers echt hard gemaakt, en kwamen de krachtsverhoudingen bloot te liggen, zoals die ook in de rest van de week zouden liggen. In de zeer snelle en lastige afdaling moest ik nog een tweetal laten gaan, waardoor we uiteindelijk als vierde team en als tweede masters-team finishten. Ik heb hier de fout gemaakt door in de klim op Geert te wachten, aangezien hij dit gat in de afdaling als zeer goede daler waarschijnlijk wel weer had goedgemaakt. Toch waren we beide dolgelukkig, want we hadden zeker niet verwacht zo hoog te scoren.
Stand bij de Masters na de 1e etappe:
1. BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC 3:33.58,5
(4-A Weiss, Werner 1970 /ITA / 4-B Hornetz, Bernd 1968/GER)
2. VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM 3:36.21,5
(484-A Hiddema, Oege 1969/NED / 484-B Plancke, Geert 1971/BEL)
3. TEAM X-BIONIC 3:37.53,7
(79-A Alberati, Paolo 1973 / 79-B Bovo, Giuseppe 1965/ITA)
2e etappe, 27/06/2011: Imst - Ischgl, 149 km, 2794 hm.
Vandaag reed ik lek na de afdaling van de eerste klim. Een onheilspellend tssshhhh en na tien tellen stond mijn voorband volledig plat. Ik schreeuwde naar Geert maar het werd niet opgemerkt. Gelukkig had een andere deelnemer mijn lekke band wel opgemerkt en was zo vriendelijk hem hiervan op de hoogte te stellen, zodat hij naar mij terug kon draaien. Geen wagens met reservemateriaal te bekennen, dus het binnenbandje moest zelf vervangen worden. Ik vond helemaal geen onregelmatigheden in de buitenband. Blijkbaar had de binnenband het 'spontaan' begeven. We bleven rustig, en goed samenwerkend werd de binnenband vlotjes vervangen. Volgens de Powertap hebben we toch nog 4:40 stilgestaan. Vervolgens hebben we een grote inspanning moeten doen om via de derde en de tweede groep uiteindelijk vlak voor de tweede en tevens slotklim weer bij de Spitzengruppe aan te kunnen sluiten. In totaal 27 km volle bak kop over kop in de achtervolging. Pfff... Het laatste gat naar de kopgroep werd vanuit de tweede groep vakkundig dichtgereden door superknecht Didier B.
Op de slotklim moesten we dan toch een beetje de tol betalen van onze eerdere inspanning. Met name Geert had het moeilijk en we moesten in eerste instantie meer teams laten lopen dan ons lief was. Maar gelukkig kwamen we er gedurende de klim met zo nu en dan een duwtje in de rug weer langzaam doorheen en veegden we weer duo's op, die kennelijk wat te vlot aan de klim waren begonnen. Vlak voor de top wisten we godzijdank aan te sluiten bij een viertal. Ik wist van 2007 nog dat er een hele lange bijtrap-afdaling naar de finish volgde, en met deze aansluiting hebben we zeker minuten gewonnen. Voor ons zaten alleen het eerste Herren-duo en het eerste Masters-duo (Hornetz/Weiss). Aan de finish konden dus weer opgelucht ademhalen. Na de tweede dag staan we nog steeds 2e bij de masters en vierde overall.
Aan de finish van Ischgl na de 2e etappe. v.l.n.r. Geert, topverzorger Inez Beirens, Oege en superknecht Didier Bouwmans.
Beautiful Ischgl
's Avonds een leuk podiumpresentje gekregen in Ischgl
Stand bij de Masters na de 2e etappe:
1. BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC 8:05.59,3
(4-A Weiss, Werner 1970 /ITA / 4-B Hornetz, Bernd 1968/GER)
2. VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM 8:10.29,4
(484-A Hiddema, Oege 1969/NED / 484-B Plancke, Geert 1971/BEL)
3. TEAM X-BIONIC 8:19.57,3
(79-A Alberati, Paolo 1973 / 79-B Bovo, Giuseppe 1965/ITA)
3e etappe, 28/06/2011: Ischgl - Naturns, 166 km, 2662 hm.
De derde etappe was voor mij eentje met een herinnering. Vier jaar geleden kwam ik op exact hetzelfde parcours in de derde etappe van de Transalp zwaar ten val (o.a. gebroken sleutelbeen, diverse gebroken en gekneusde ribben en een scheurtje in de knieschijf) en vandaag zou plaats delict dus weer gepasseerd worden.
Na de neutralisatie liet ik me vandaag enigszins verrassen. Al enkele malen had ik vlak voor het einde van de neutralisatie eenvoudig de jump naar voren kunnen maken, maar vandaag kwam het eerste klimmetje (Tobadill) iets eerder dan verwacht, en in combinatie met een vrij smalle weg, moest ik iets van 150 plaatsen goedmaken om bij de kop te geraken, waar stevig werd doorgetrokken. Het lukte me net om vlak voor de top bij de eerste mannen aan te sluiten, maar ik had mijn lesje weer geleerd. De afdaling die volgde was er eentje van het type 'behoorlijk technisch', waardoor ik na de afdaling ook weer even diep in het rood mocht gaan, om weer bij de 19 man tellende kopgroep aan te sluiten. Dit scenario was overigens van tevoren aangekonigd door Hornetz. Hij wilde samen met zijn maat Weiss op het eerste klimmetje direct een schifting maken, omdat er op de rest van het parcours nog vele smalle weggetjes zouden volgen. Wel zo veilig om daar niet met een hele grote groep overheen te moeten. We draaiden met z'n negentienen goed rond, en meenden wel voorgoed weg te zijn. Maar toch groeide de groep na enkele tientallen kilometers weer aan tot 60-70 man. Iets wat we nog wel vaker zouden zien; de iets mindere klimmers trekken nog harder en fanatieker door op het vlakke (om er op de eerstvolgende klim mede door de extra inspanning weer genadeloos af te waaien). Maar goed, ze zaten dus weer bij. Pas op de Vinschgauer Höhenstrasse viel de koers in haar definitieve plooi, en reden weer dezelfde twee sterkste teams weg als ook in de eerste twee etappes. Bij 'plaats delict', in de daarop volgende afdaling, werden de fruitbomen dit maal niet beregend, en lag de weg er gelukkig droog bij. Ik passeerde de gewraakte bocht naar links, en zag dat de hoop modder waarin ik vier jaar geleden tot stilstand kwam er nog steeds lag. De finale was er eentje met veel kunst- en vliegwerk over smalle toeristische (fiets) paadjes, waarbij ik nogmaals in een wilde achtervolging moest na een zeer lastig stuk dalen. De organisatie bood de avond vooraf al haar excuses aan over de keuze van dit parcours, maar gaf aan eenvoudigweg geen keuze te hebben, aangezien het afsluiten van een grote drukke doorgaande weg in de finale geen optie was; de weg had dan, in tegenstelling tot een geneutraliseerde start, immers urenlang moeten worden afgesloten. Al met al was ik toch vooral blij ook deze etappe weer te hebben overleefd, en keek al uit naar de komende twee ritten, waarin het echte serieuze klimwerk zou beginnen.
Vanuit ons hotel in Naturns hadden we uitzicht op dit alleraardigste kasteeltje.
Masters-podium in Naturns.
Stand bij de Masters na de 3e etappe:
1. Werner Weiss (ITA) und Bernd Hornetz (GER) - BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC - 12:27.41,7
2. Oege Hiddema (NED) und Geert Plancke (BEL) - VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM - 12:35,16,7
3. Klaus Elsner (GER) und Markus Rieber (GER) - Radsport Probst racing - 12:57.19,5
2. Oege Hiddema (NED) und Geert Plancke (BEL) - VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM - 12:35,16,7
3. Klaus Elsner (GER) und Markus Rieber (GER) - Radsport Probst racing - 12:57.19,5
4e etappe, 29/06/2011: Naturns - Livigno, 118 km, 3572 hm.
De etappe begon vandaag met een zeer lange neutralisatie over de brede doorgaande weg van Naturns naar de voet van de Stelvio (Prato). Ook hier is de snelheid van de wagen die de neutralisatie leidt, net als in de neutralisatie van de voorgaande etappes, wat onlogisch. Dat wil zeggen als de weg omhoog loopt is het tempo bijna even hoog als in de afdaling. Je ziet dan ook al in de neutralisatie dat sommigen moeten lossen als de weg omhoog loopt, terwijl het in de afdalingen continu bijremmen is. Het zou veiliger zijn de stukken bergaf aan een hogere snelheid te doen. Wel is te merken dat de neutralisatie elke dag relaxter verloopt in die zin dat iedereen inmiddels zijn plaats kent, en er daardoor veel minder gewring is van voren.
Bij aanvang van de beklimming van de Stelvio voel ik direct dat de benen vandaag heel goed zijn. Ik sluit aan bij de kop maar na een kilometer of twee laat ik me toch weer afzakken naar de groep waarin Geert zit. Deze groep dunt gedurende de klim steeds verder uit tot we alleen nog een Noors duo in ons wiel dulden. In de klim nog een gesprekje aangeknoopt met een van die Noren, en het blijkt dat ze daar nog prima klimtrainingen kunnen doen, met klimmen tot maar liefst 1000 hoogtemeters!
In de technische afdaling van de Stelvio, met daarin nog een aantal gevaarlijke donkere natliggende tunneltjes, moet ik helaas Geert en de twee Noren laten gaan. Maar ik vertrouw op m'n goede benen vandaag, en na enkele kilometers klimmen op de Passo Fascagno sluit ik weer aan. Hier besluit ik een paar kilometer voor de top weg te rijden, met in het achterhoofd de afdalingen die nog volgen. Een juiste beslissing, want vlak voor de finish in Livigno sluit het groepje waaruit ik ben weggereden weer bijna bij me aan.
Het wordt een beetje eentonig maar na het sterkste Herren-team en het duo Hornetz/Weiss is het wederom een sprint om als derde team te finishen. In het scratch-klassement zijn we vandaag een plaatsje gestegen, van de vierde naar de derde plaats. 's Avonds komt na een aantal zeer warme dagen dan eindelijk het voorspelde onweer en komt de regen met bakken uit de lucht.
Onheilspellende luchten 's avonds in Livigno.
Stand bij de Masters na de 4e etappe:
1. Werner Weiss (ITA) und Bernd Hornetz (GER) - BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC - 16:51.39,9
2. Oege Hiddema (NED) und Geert Plancke (BEL) - VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM - 17:05.21,6
3. Klaus Elsner (GER) und Markus Rieber (GER) - Radsport Probst racing - 17:40.31,3
5e etappe, 30/06/2011: Livigno - Ponte di Legno, 112 km, 2748 hm.
Belangrijkste hindernis voor vandaag: de Mortirolo vanuit Mazzo, de zwaarste kant dus:
We troffen het met het weer. De hele avond en nacht had het hard geregend in Livigno, maar juist toen we de gordijnen 's ochtends opentrokken, werd het droog en begon het weer op te klaren. Wel was het voor het eerst deze week bijzonder fris aan de start, dus met armstukken, hoesjes over de schoenen, een windjack en benen in de warmhoudende olie aan de start. De eerste ruim 30 km was gelijk aan de finale van de rit van gisteren, maar dan in tegenovergestelde richting. Omdat ik nog niet helemaal vertrouwde op mijn daalcapaciteiten, en de Foscagno niet verschroeiend hard op werd gereden, besloot ik hier enige voorsprong te pakken, om zo met een comfortabele voorsprong aan de lange afdaling te beginnen. Een juiste beslissing zo bleek, want op twee derde van de afdaling zat ik al weer in de groep. Vervolgens weinig spannends te beleven tot de Mortirolo voor ons opdoemde. De klim begon met een valse start. Chaos alom bij onze bevoorrading, waardoor ik moest afstappen, zelf mijn bidons moest zoeken en niet vond, en toch zeker een halve minuut verloor. Op de klim haalde ik dan weer wat renners in totdat ik bij Bernd en Werner aansloot. Hier werd duidelijk dat Bernd er op dag 5 toch echt doorheen kwam te zitten. Werner werd echter met de dag sterker, en had het maar druk met het duwen van zijn maatje. Ondanks dat ik de steilste stukken van de Mortirolo gevoelsmatig op hangen en wurgen op 39x27 opkroop, ben ik dit monster toch nog ruim binnen het uur opgereden. De afdaling naar Monno was eentje om snel te vergeten. Ik daalde beroerd waardoor ik op te grote achterstand van o.a. Bernd, Werner en Geert uit de afdaling kwam. De laatste 15 km vals plat omhoog naar de finish in Ponte di Legno legde ik af als zijnde een individuele tijdrit. Zelden ben ik zo diep gegaan, en kwam ik zo kapot over de streep.
Stand bij de Masters na dag 5:
1. Weiss/Hornetz - BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC - 20:22.23,8
2. Hiddema/Plancke - VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM - 20:38.30,4
3. Elsner/Rieber - Radsport Probst racing - 21:21.04,5
6e etappe, Ponte di Legno - Kaltern, 141 km, 3092 hm.
Na de twee 'legendarische' klimmen in de vierde (Stelvio) en vijfde (Mortirolo) etappe, leek het zwaartepunt van de Transalp voorbij, maar niets was minder waar! De zesde etappe had dan wel geen superlange of zware klimmen, maar werd door de opeenvolging van de vele klimmetjes door het blad 'Tour' wel aangemerkt als de koninginnerit:
Vandaag de eerste rit waarbij we met een selecte kopgroep van een man of twaalf de finale reden. De Gampenpass leende zich niet echt voor ontsnappingen (niet steil genoeg). Op de laatste korte klimmetjes werd de groep wel steeds verder uitgedund, maar ook hier geen ontsnappingen. Iedereen begon toch een beetje moe te worden, en niemand ondernam een poging om hier nog tijdwinst te pakken. De finish was op een heuveltje bergop en 'patron' Weiss had aangegeven hier graag als eerste de streep te willen passeren voor zijn Tiroler thuispubliek, hetgeen ook gebeurde. Ook vandaag weer geen verschuivingen in de top van het klassement. We staan nog steeds 2e bij de Masters, en virtueel 3e scratch.
7e etappe, Kaltern - Arco, 117 km, 2239 hm
De laatste etappe leek dan op papier de eenvoudigste te worden, met relatief weinig hoogtemeters. Maar ook vandaag was het weer zaak continu alert te blijven. Want naast de tweede plaats bij de Masters (die zonder grote tegenslagen al binnen was gezien het grote tijdverschil met het derde team), wilden we ook de derde plaats in de het virtuele scratch-klassement op z'n minst vasthouden. Daartoe moesten we het Noorse duo Helgestad/Berdal (2e bij de Herren, 3:11 achter ons) scherp in de gaten houden. Toen een van beide Noren in het begin van de klim naar Andalo een versnelling plaatste, waren we er dus snel bij om zijn wiel te pakken. Wat in hun nadeel speelde was dat hij (en dat bleek ook al in de voorgaande etappes) de sterkste van het duo was, en zijn maat niet kon volgen. Eenmaal los van de groep voelden we dat we beide nog iets over hadden. We wisten de Noor te lossen, en waren daarmee ook weg van het duo Weiss/Hornetz! Hornetz oogde al sinds de vierde etappe zeer vermoeid en kon niet volgen. Ons geluk was dat we op de top van de klim, nadat we in de laatste kilometer gas terug hadden genomen, gezelschap kregen van het duo Krafft/Ludewig. Dit was ons geluk, want met name ex-prof Ludewig kan op de vlakkere wegen nog steeds verschrikkelijk hard rijden, waardoor we met een mooi treintje van vier man onze voorsprong verder uit konden bouwen, en in de laatste etappe dan eindelijk de etappewinst bij de Masters naar ons toe konden trekken.
Finish in Arco (met het duo Krafft/Ludewig)
In de laatste etappe heb ik de vrijheid genomen mijn digitale camera mee te nemen. Hier ex-prof Jorg Ludewig op het laatste klimmetje van de Transalp. Bergop had hij het soms zwaar, maar op het vlakke was hij goud waard!
0 reacties:
Een reactie plaatsen