Seizoensoverzicht

Hieronder mijn verslag van het seizoen 2011 dat ik zes weken geleden voor Cyclesport Groningen schreef, en dat onlangs in het clubblad verscheen.

Na een winter met relatief veel indoorwerk, onder andere door de sneeuw, mocht ik, inmiddels bijna traditioneel voor team Veltec, in de laatste week van maart voor het eerst weer aan het klimwerk snuiven rondom de Mont Ventoux. Een prachtige trainingsomgeving, waarin naast de Ventoux zelf ook daar rondom genoeg minder zware hellingen liggen om een week lang gevarieerd te trainen. Helaas werd ik al op de eerste dag wat ziekjes, waardoor ik in de inmiddels ook traditionele klimtijdrit op de Ventoux niet kon schitteren. Hoogtepunt van de week was letterlijk en figuurlijk de top van de Ventoux, die met helder weer altijd een schitterend uitzicht oplevert.

In april mocht ik voor het eerst met CSG op stap; een weekendje Sauerland (Winterberg). Een mooie nadere kennismaking met CSG in een voor mij onbekende streek, waarin ik ook nog eens de snelste tijd wist te klokken in de (klim)tijdrit.

In de tweede week van mei volgde de ontdekking van alweer een nieuwe streek: het Zwarte Woud. En ideaal trainingsgebied voor de klimmer. Ik heb hier een week samen getraind met mijn 'partner in crime' voor de Transalp, Geert Plancke.

Hierna volgde een periode met blessureleed: een geïrriteerde achillespees, waardoor ik onder andere de Trois Ballons aan me voorbij moest laten gaan. Gelukkig was ik net op tijd weer fit om eind juni aan de Transalp te beginnen. Achteraf gezien het sportieve hoogtepunt van het seizoen. We werden tweede duo bij de Masters en derde overall. Bovendien een onvergetelijke ervaring om zeven dagen achter elkaar te kunnen 'koersen' in het gebergte.

Na de Transalp was het direct doorreizen naar de Dolomieten om een week lang vooral veel te rusten in de aanloop naar de Maratona dles Dolomites. Hier reden Geert en ik met teamgenote Edith mee, om haar grootste seizoensdoel, winst in de Maratona, te verwezenlijken. Achteraf gezien heeft de sterkste hier gewonnen door met een verschroeiend tempo weg te rijden op de Giau. Wij hebben het alleen maar iets makkelijker gemaakt.

Na in de laatste week van juli nog een trainingsweek in de Noordelijke Alpen te hebben gedraaid, dacht ik helemaal klaar te zijn voor het sluitstuk: de Oetztaler Radmarathon. Ik hoopte hier een top tien te kunnen rijden, maar moest tevreden zijn met een 20e plaats.

Over mijn plannen voor 2012 kan ik kort zijn: die zijn er nog niet concreet. Maar neem maar van me aan dat als de dagen straks langer worden, en de 'goesting' weer toeneemt, ik wel enkele cyclo's zal aanstippen om te rijden.