Oege Hiddema

Seizoensoverzicht

2012-01-20T09:29:00.000+01:00

Hieronder mijn verslag van het seizoen 2011 dat ik zes weken geleden voor Cyclesport Groningen schreef, en dat onlangs in het clubblad verscheen.

Na een winter met relatief veel indoorwerk, onder andere door de sneeuw, mocht ik, inmiddels bijna traditioneel voor team Veltec, in de laatste week van maart voor het eerst weer aan het klimwerk snuiven rondom de Mont Ventoux. Een prachtige trainingsomgeving, waarin naast de Ventoux zelf ook daar rondom genoeg minder zware hellingen liggen om een week lang gevarieerd te trainen. Helaas werd ik al op de eerste dag wat ziekjes, waardoor ik in de inmiddels ook traditionele klimtijdrit op de Ventoux niet kon schitteren. Hoogtepunt van de week was letterlijk en figuurlijk de top van de Ventoux, die met helder weer altijd een schitterend uitzicht oplevert.

In april mocht ik voor het eerst met CSG op stap; een weekendje Sauerland (Winterberg). Een mooie nadere kennismaking met CSG in een voor mij onbekende streek, waarin ik ook nog eens de snelste tijd wist te klokken in de (klim)tijdrit.

In de tweede week van mei volgde de ontdekking van alweer een nieuwe streek: het Zwarte Woud. En ideaal trainingsgebied voor de klimmer. Ik heb hier een week samen getraind met mijn 'partner in crime' voor de Transalp, Geert Plancke.

Hierna volgde een periode met blessureleed: een geïrriteerde achillespees, waardoor ik onder andere de Trois Ballons aan me voorbij moest laten gaan. Gelukkig was ik net op tijd weer fit om eind juni aan de Transalp te beginnen. Achteraf gezien het sportieve hoogtepunt van het seizoen. We werden tweede duo bij de Masters en derde overall. Bovendien een onvergetelijke ervaring om zeven dagen achter elkaar te kunnen 'koersen' in het gebergte.

Na de Transalp was het direct doorreizen naar de Dolomieten om een week lang vooral veel te rusten in de aanloop naar de Maratona dles Dolomites. Hier reden Geert en ik met teamgenote Edith mee, om haar grootste seizoensdoel, winst in de Maratona, te verwezenlijken. Achteraf gezien heeft de sterkste hier gewonnen door met een verschroeiend tempo weg te rijden op de Giau. Wij hebben het alleen maar iets makkelijker gemaakt.

Na in de laatste week van juli nog een trainingsweek in de Noordelijke Alpen te hebben gedraaid, dacht ik helemaal klaar te zijn voor het sluitstuk: de Oetztaler Radmarathon. Ik hoopte hier een top tien te kunnen rijden, maar moest tevreden zijn met een 20e plaats.

Over mijn plannen voor 2012 kan ik kort zijn: die zijn er nog niet concreet. Maar neem maar van me aan dat als de dagen straks langer worden, en de 'goesting' weer toeneemt, ik wel enkele cyclo's zal aanstippen om te rijden.

Gelukkig nieuwjaar

2011-12-31T09:46:00.000+01:00

Aan iedereen een gelukkig 2012, met veel hoogtepunten. Letterlijk en/of figuurlijk.

Een stapje terug.

2011-10-13T09:27:00.000+02:00

Mijn cycloseizoen zit er inmiddels al weer anderhalve maand op. Enkele weken geleden ben ik tot het besluit gekomen om in 2012 niet langer te rijden voor Veltec team Granfondo. Na elf jaar Granfondo's rijden, waarvan de laatste vijf jaar in Veltec Granfondo tenue, wordt het nu tijd om een stapje terug te doen. Afgelopen jaar was de Ötztaler Radmarathon de enige eendaagse Granfondo waarin ik voor eigen kansen heb gereden. Na een gedegen voorbereiding kwam ik niet verder dan een, in mijn beleving, magere 20e plaats. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik niet meer het niveau kan halen om met de top mee te draaien, en daarmee is voor mij de motivatie verdwenen om er nog zo veel voor te doen en te laten als ik de afgelopen elf jaar heb gedaan. Ik zal zeker blijven fietsen. Ik zal ook zeker blijven klimmen. We zien elkaar vast nog wel eens... op een col.

Timmelsjoch, 28 augustus 2011

Ötztaler Radmarathon 2011

2011-08-30T22:23:00.014+02:00

Afgelopen zondag 20e geworden in deÖtztaler Radmarathon. Ten opzichte van twee jaar geleden 10minuten langzamer en 10 plaatsen gezakt. Een resultaat waar ik niettevreden mee kan zijn. Na de Maratona heb ik me goed voor kunnenbereiden, en zelfs nog een week in de Alpen kunnen trainen. Geenexcuses. Blijkbaar zat er niet meer in. De komende weken ga ik meberaden of ik nog wel prestatiegericht door wil blijven fietsen.

Meer foto's op de fotopagina

Beklimming Kühtai

Beklimming Jaufenpass

Beklimming Timmelsjoch

Afdaling Timmelsjoch

Finish in Sölden

Oetzi-week

2011-08-26T15:49:00.004+02:00

Hieronder het verslag van mijn laatste voorbereidingsweek in Soelden op de Oetztaler Radmarathon

Zaterdag 20 augustus

Gisteren aangekomen in Sölden om ter plaatse de laatste voorbereidingen voor de Oetztaler Radmarathon, die op zondag 28 augustus om 06:45 van start gaat, te doen. Een week om te wennen een het klimaat en de hoogte, wat parcoursverkenning te doen, en weer wat klim- en daalgevoel te krijgen.

Vandaag hebben we met z'n vieren (Frederic, Edith, Geert en ik) in het kader van de parcoursverkenning een rit gemaakt van 95 km met bijna 3000 hoogtemeters. Vanaf de 'Mautstelle', de Italiaans/Oostenrijkse grens, zijn we tegen de parcoursrichting in naar de top van de Timmelsjoch geklommen, hebben deze afgedaald, tot ruim halverwege de Jaufenpass beklommen en daarna weer omgedraaid om in parcoursrichting hetzelfde traject terug te rijden.

Deze eerste dag is me zeer goed bevallen. Het gevoel op de Timmelsjoch was uitstekend. Een wereld van verschil met vorig jaar, toen in trainingstempo die klim oprijden in de laatste kilometers gewoon afzien was, en ik uiteindelijk ook een slechte Oetztaler heb gereden (afgestapt op 1/3 van de Timmelsjoch en gewacht op Edith). Doordat ik een 27 kransje bij me had, kon ik veel soepeler blijven trappen. Een vergelijking met de Powertap gegevens van vorig jaar bevestigde mijn goede gevoel; hoger vermogen, hogere cadans, en een lagere hartslag:

Verkenning Timmelsjoch 2010 versus 2011 (29 km klimmen)
2010; 1:42:33, 16.9 km/u, 244 Watt, 159 bpm, 70 rpm
2011; 1:41:09, 17.2 km/u, 257 Watt, 155 bpm, 79 rpm

Bovengekomen op de Timmelsjoch heb ik nog even een filmpje getrokken:

Zondag 21 augustus

Vandaag niets spannends beleefd op de fiets. Twee uurtjes rustige duur gereden; Soelden - Oetz - Soelden.

Het is wel erg warm, tegen de dertig graden, en dat is wel even wennen. Morgen weer een stukje parcoursverkenning, dan is de Kuhtai aan de beurt, dus dan hopelijk weer een iets uitgebreider dagverslag, met meer beeldmateriaal.

Terugkomst in Soelden:

Maandag 22 augustus

Vandaag stond de beklimming van de Kuhtai op het programma. Vanuit Soelden betekent dit de eerste 49 km van het parcours rijden (afdalen naar Oetz en vervolgens de Kuhtai beklimmen) en weer terug.

Ook deze klim voelde zeer prettig aan door veel op de 27 te rijden. Ik had het gevoel zeer goede benen te hebben, maar weet niet of dit puur aan het feit lag dat ik twee tandjes extra had. Wel een zekerheid was dat ik terugklimmend naar Oetz nog te veel goesting over had. Mijn teamgenoten hebben me na de training nogmaals op het hart gedrukt me nu verder koest te houden. Pas op zondag mag de Adelaar uit Groningen zijn vleugels weer uitslaan...

Koeh-tai:

De eerste Koeh-tai meters bergop vanuit Oetz:

Dinsdag 23 augustus

De laatste dag met een stukje parcoursverkenning. Met z'n drieën (Frederic, Edith en ik) hebben we vanuit Sölden de Timmelsjoch beklommen tot aan de Mautstelle, om hier om te draaien en de afdaling tot aan de finish te verkennen.

Klimmen deden we rustig, dalen redelijk vlot. Dit laatste omdat je alleen dan goed kunt voelen hoe de afdaling loopt tijdens de Ötzi. Op zaterdag was de verkenning van de afdaling van de Jaufenpass daarom al half mislukt, omdat we door de grote weekend-verkeersdrukte bijna geen snelheid konden maken. Vandaag lukte dat gelukkig wel. Ook vandaag was het weer aangenaam warm. Na vandaag enkel nog wat losrijden en rusten...

Richting Timmelsjoch vanuit Sölden:

'Genieten' bergop?

Woensdag 24 augustus

Vanaf vandaag zou ik enkel nog 'losfietsen' tot aan de Ötztaler. Het nadeel van een verblijf in Sölden is dat je er geen rondjes kunt fietsen. Het kortste rondje is dat van de Ötztaler zelf (238 km), maar dat is voor gewone stervelingen zoals ik in de laatste week niet verstandig.

Losrijden zonder serieus klimwerk kan eigenlijk alleen maar door vanuit Sölden de licht dalende weg door het Ötztal richting Ötz te nemen, en op een gegeven moment weer om te draaien. Het nadeel van deze weg is de redelijk grote verkeersdrukte, die alleen maar verder toeneemt naarmate de Ötztaler dichterbij komt. Daarom heb ik voor vandaag gekozen om deels over deze weg los te rijden en daarna nog de doodlopende weg door het Ventertal te rijden, die eindigt in het plaatsje Rofen.

Uitzicht vanuit Rofen het Ventertal in:

Loslopende koeien op de weg tussen Vent en Rofen:

Binnenrijden van Vent:

Donderdag 25 augustus

'S ochtends 45 km zo vlak mogelijk losgefietst met Judith en Geert. 'S middags een bezoekje gebracht aan de Gaislachkogl op 3040 m hoogte. Dit leverde indrukwekkende plaatjes op:

Vrijdag 26 augustus

's Ochtends eerst om 10 uur stipt als één van de eerste deelnemers het startnummer opgehaald. Op grond van eerdere uitslagen (evt. in andere cyclo's) mogen we zondag allemaal (Frederic, Edith, Judith, Michel, Didier, Geert en ik) in het eerste startvak plaatsnemen.

Vanwege het zeer slechte weer dat voor morgen wordt voorspeld, en dus een gerede kans dat ik morgen de fiets niet ga aanraken, heb ik vandaag toch nog 80 km gefietst. Na eerst een uurtje te hebben losgereden met mijn teamgenoten, heb ik daarna nog een viertal korte intensieve blokjes gedaan, deels op de klimmende stroken door het Ventertal. De gehaalde vermogens en het gevoel in de benen gaven vertrouwen.

Losrijden met teamgenoten bij Langenfeld:

En dan begint het toch een beetje te kriebelen:

O.K., ik geef het toe, ik heb iets met kerkjes (Vent):

Verslag Tour Transalp

2011-08-15T11:12:00.005+02:00

De Transalp is een meerdaags cyclo-evenement, waarin in zeven dagen zeven etappes worden afgelegd over ruim 900 kilometer en met bijna 20.000 hoogtemeters.

Er wordt ingeschreven in duo's en voor elke etappe telt de tijd van de laatst binnenkomende. Elk jaar is de start ergens in Zuid-Duitsland, aan de voet van de Alpen, en ligt de finish in Noord-Italie, in de buurt van het Gardameer. Tijdens deze zeven dagen moeten dus de nodige Alpen- en Dolomietencols worden bedwongen. Het totale deelnemersveld is ongeveer 600 duo's, verdeeld over de categorieën: Herren, Damen, Mixed, Masters en Grandmasters.

In het najaar van 2010 ontstond het idee om samen met Geert Plancke, die zich een jaar eerder bij Veltec Granfondo had aangesloten, de Transalp te gaan rijden. Na in het eerste cyclojaar 2009 al enkele mooie resultaten te hebben neergezet, werd 2010 voor Geert door fysieke probleempjes een beetje een verloren jaar. Deze achterstand werd echter vanaf het najaar van 2010 zeer gedreven weer ingehaald, waardoor het in het voorjaar voor ons beide steeds duidelijker werd, dat we wel eens hoge ogen konden gaan gooien in de Transalp. Stiekem hoopten we op een podiumplaats bij de Masters en een top-10 klassering overall. Omdat we nog nauwelijks samen hadden getraind, en teamwork een niet te onderschatten factor is, besloten we in en de maand mei een week samen te gaan trainen in het Zwarte Woud. We hebben daar vooral veel uren gemaakt. Het klikte goed, en het vertrouwen richting de Transalp nam alleen nog maar verder toe.

Mijn Transalp start op vrijdag 24 juni, met een lange autoreis van Groningen naar Sonthofen, startplaats van de Transalp. De reis verliep niet 100% vlekkeloos. Eerst was er het fileleed bij Keulen, vervolgens moest ik een stukje omrijden om een lange file voor Karsruhe te omzeilen, en als laatste werd ik bij Heilbronn aangehouden door twee agenten in burger vanwege een drugscontrole.

Reistassen werden op inhoud gecontroleerd, toilettas doorzocht en zelf een kokertje met vitaminepilletjes moest worden geopend. Tot tweemaal toe werd me gevraagd of ik toch echt wel een 'Hobby Fahrer' was. Oom agent mocht nog even voelen hoe licht mijn framepje was en uiteraard werd er niets verdachts gevonden...

Door dit alles duurde de etappe Groningen - Sonthofen toch nog 9½ uur. Aangekomen in Sontofen viel me op dat niets, maar dan ook helemaal niets er op wees dat hier komende zondag een Transalp van start zou gaan. Het dorp zag er nogal saai en duf uit. 's Avonds samen met Transalp-maat Geert en verzorger Inez, die beide al een dag eerder naar Zuid-Duitsland waren gekomen, een voedzame pastamaaltijd genuttigd en vervolgens vroeg onder de wol.

De volgende dag heb we aan het eind van de ochtend met z'n drieën vanuit Sonthofen anderhalf uur losgereden:

Na het losrijden eerst de reserves weer aangevuld met een lunch op een terras in Sonthofen, samen met het Veltec-duo Jurgen en Anneleen, die inmiddels ook waren aangekomen. Vervolgens wat rondgeneusd bij de stands rondom de inschrijving, koffietjes gedronken en de startbescheiden opgehaald. Aan het eind van de middag een 'briefing' met Team Forchheim, de grote groep renners en verzorgers waarmee we de komende week zullen optrekken. Zij hebben al onze hotels geregeld, en zorgen ook voor de bevoorrading onderweg. Verzorgingspunten worden vastgesteld en alle reservewielsets worden verzameld. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zien er goed uit (wel met een hittegolfje halverwege de week) en iedereen heeft er zin in.

1e etappe, 26/06/2011: Sonthofen – Imst, 121 km, 2447 hm.

Na een neutralisatie totaan de voet van de eerste klim, de Oberjoch, werd er op deze klim afwachtend gereden en keek iedereen de kat uit de boom. Het leek er inderdaad op dat deze eerste etappe zou verlopen zoals Bernd Hornetz had voorspeld; 'ruhig einrollen' en pas op de laatste klim het gas erop. Na bijna 70 km deelde Bernd (die samen met Werner Weiss de eindoverwinning bij de masters zou grijpen) op het steilste stuk van de klim naar Berwang een eerste prikje uit. Voor Hornetz misschien een onschuldig prikje, “Even de luchtwegen vrijmaken”, grapte hij bijna boven, toen ik bij hem aansloot. Maar het gaf ons wel een belangrijke eerste indicatie wie de sterkere klimmers waren. Op de zware slotklim, de Hahntenjoch, werd de koers echt hard gemaakt, en kwamen de krachtsverhoudingen bloot te liggen, zoals die ook in de rest van de week zouden liggen. In de zeer snelle en lastige afdaling moest ik nog een tweetal laten gaan, waardoor we uiteindelijk als vierde team en als tweede masters-team finishten. Ik heb hier de fout gemaakt door in de klim op Geert te wachten, aangezien hij dit gat in de afdaling als zeer goede daler waarschijnlijk wel weer had goedgemaakt. Toch waren we beide dolgelukkig, want we hadden zeker niet verwacht zo hoog te scoren.

Stand bij de Masters na de 1e etappe:

1. BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC 3:33.58,5
(4-A Weiss, Werner 1970 /ITA / 4-B Hornetz, Bernd 1968/GER)
2. VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM 3:36.21,5
(484-A Hiddema, Oege 1969/NED / 484-B Plancke, Geert 1971/BEL)
3. TEAM X-BIONIC 3:37.53,7
(79-A Alberati, Paolo 1973 / 79-B Bovo, Giuseppe 1965/ITA)

2e etappe, 27/06/2011: Imst - Ischgl, 149 km, 2794 hm.

Vandaag reed ik lek na de afdaling van de eerste klim. Een onheilspellend tssshhhh en na tien tellen stond mijn voorband volledig plat. Ik schreeuwde naar Geert maar het werd niet opgemerkt. Gelukkig had een andere deelnemer mijn lekke band wel opgemerkt en was zo vriendelijk hem hiervan op de hoogte te stellen, zodat hij naar mij terug kon draaien. Geen wagens met reservemateriaal te bekennen, dus het binnenbandje moest zelf vervangen worden. Ik vond helemaal geen onregelmatigheden in de buitenband. Blijkbaar had de binnenband het 'spontaan' begeven. We bleven rustig, en goed samenwerkend werd de binnenband vlotjes vervangen. Volgens de Powertap hebben we toch nog 4:40 stilgestaan. Vervolgens hebben we een grote inspanning moeten doen om via de derde en de tweede groep uiteindelijk vlak voor de tweede en tevens slotklim weer bij de Spitzengruppe aan te kunnen sluiten. In totaal 27 km volle bak kop over kop in de achtervolging. Pfff... Het laatste gat naar de kopgroep werd vanuit de tweede groep vakkundig dichtgereden door superknecht Didier B.

Op de slotklim moesten we dan toch een beetje de tol betalen van onze eerdere inspanning. Met name Geert had het moeilijk en we moesten in eerste instantie meer teams laten lopen dan ons lief was. Maar gelukkig kwamen we er gedurende de klim met zo nu en dan een duwtje in de rug weer langzaam doorheen en veegden we weer duo's op, die kennelijk wat te vlot aan de klim waren begonnen. Vlak voor de top wisten we godzijdank aan te sluiten bij een viertal. Ik wist van 2007 nog dat er een hele lange bijtrap-afdaling naar de finish volgde, en met deze aansluiting hebben we zeker minuten gewonnen. Voor ons zaten alleen het eerste Herren-duo en het eerste Masters-duo (Hornetz/Weiss). Aan de finish konden dus weer opgelucht ademhalen. Na de tweede dag staan we nog steeds 2e bij de masters en vierde overall.

Aan de finish van Ischgl na de 2e etappe. v.l.n.r. Geert, topverzorger Inez Beirens, Oege en superknecht Didier Bouwmans.

Beautiful Ischgl

's Avonds een leuk podiumpresentje gekregen in Ischgl

Stand bij de Masters na de 2e etappe:

1. BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC 8:05.59,3
(4-A Weiss, Werner 1970 /ITA / 4-B Hornetz, Bernd 1968/GER)
2. VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM 8:10.29,4
(484-A Hiddema, Oege 1969/NED / 484-B Plancke, Geert 1971/BEL)
3. TEAM X-BIONIC 8:19.57,3
(79-A Alberati, Paolo 1973 / 79-B Bovo, Giuseppe 1965/ITA)

3e etappe, 28/06/2011: Ischgl - Naturns, 166 km, 2662 hm.

De derde etappe was voor mij eentje met een herinnering. Vier jaar geleden kwam ik op exact hetzelfde parcours in de derde etappe van de Transalp zwaar ten val (o.a. gebroken sleutelbeen, diverse gebroken en gekneusde ribben en een scheurtje in de knieschijf) en vandaag zou plaats delict dus weer gepasseerd worden.

Na de neutralisatie liet ik me vandaag enigszins verrassen. Al enkele malen had ik vlak voor het einde van de neutralisatie eenvoudig de jump naar voren kunnen maken, maar vandaag kwam het eerste klimmetje (Tobadill) iets eerder dan verwacht, en in combinatie met een vrij smalle weg, moest ik iets van 150 plaatsen goedmaken om bij de kop te geraken, waar stevig werd doorgetrokken. Het lukte me net om vlak voor de top bij de eerste mannen aan te sluiten, maar ik had mijn lesje weer geleerd. De afdaling die volgde was er eentje van het type 'behoorlijk technisch', waardoor ik na de afdaling ook weer even diep in het rood mocht gaan, om weer bij de 19 man tellende kopgroep aan te sluiten. Dit scenario was overigens van tevoren aangekonigd door Hornetz. Hij wilde samen met zijn maat Weiss op het eerste klimmetje direct een schifting maken, omdat er op de rest van het parcours nog vele smalle weggetjes zouden volgen. Wel zo veilig om daar niet met een hele grote groep overheen te moeten. We draaiden met z'n negentienen goed rond, en meenden wel voorgoed weg te zijn. Maar toch groeide de groep na enkele tientallen kilometers weer aan tot 60-70 man. Iets wat we nog wel vaker zouden zien; de iets mindere klimmers trekken nog harder en fanatieker door op het vlakke (om er op de eerstvolgende klim mede door de extra inspanning weer genadeloos af te waaien). Maar goed, ze zaten dus weer bij. Pas op de Vinschgauer Höhenstrasse viel de koers in haar definitieve plooi, en reden weer dezelfde twee sterkste teams weg als ook in de eerste twee etappes. Bij 'plaats delict', in de daarop volgende afdaling, werden de fruitbomen dit maal niet beregend, en lag de weg er gelukkig droog bij. Ik passeerde de gewraakte bocht naar links, en zag dat de hoop modder waarin ik vier jaar geleden tot stilstand kwam er nog steeds lag. De finale was er eentje met veel kunst- en vliegwerk over smalle toeristische (fiets) paadjes, waarbij ik nogmaals in een wilde achtervolging moest na een zeer lastig stuk dalen. De organisatie bood de avond vooraf al haar excuses aan over de keuze van dit parcours, maar gaf aan eenvoudigweg geen keuze te hebben, aangezien het afsluiten van een grote drukke doorgaande weg in de finale geen optie was; de weg had dan, in tegenstelling tot een geneutraliseerde start, immers urenlang moeten worden afgesloten. Al met al was ik toch vooral blij ook deze etappe weer te hebben overleefd, en keek al uit naar de komende twee ritten, waarin het echte serieuze klimwerk zou beginnen.

Vanuit ons hotel in Naturns hadden we uitzicht op dit alleraardigste kasteeltje.

Masters-podium in Naturns.

Stand bij de Masters na de 3e etappe:

1. Werner Weiss (ITA) und Bernd Hornetz (GER) - BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC - 12:27.41,7
2. Oege Hiddema (NED) und Geert Plancke (BEL) - VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM - 12:35,16,7
3. Klaus Elsner (GER) und Markus Rieber (GER) - Radsport Probst racing - 12:57.19,5

4e etappe, 29/06/2011: Naturns - Livigno, 118 km, 3572 hm.

De etappe begon vandaag met een zeer lange neutralisatie over de brede doorgaande weg van Naturns naar de voet van de Stelvio (Prato). Ook hier is de snelheid van de wagen die de neutralisatie leidt, net als in de neutralisatie van de voorgaande etappes, wat onlogisch. Dat wil zeggen als de weg omhoog loopt is het tempo bijna even hoog als in de afdaling. Je ziet dan ook al in de neutralisatie dat sommigen moeten lossen als de weg omhoog loopt, terwijl het in de afdalingen continu bijremmen is. Het zou veiliger zijn de stukken bergaf aan een hogere snelheid te doen. Wel is te merken dat de neutralisatie elke dag relaxter verloopt in die zin dat iedereen inmiddels zijn plaats kent, en er daardoor veel minder gewring is van voren.

Bij aanvang van de beklimming van de Stelvio voel ik direct dat de benen vandaag heel goed zijn. Ik sluit aan bij de kop maar na een kilometer of twee laat ik me toch weer afzakken naar de groep waarin Geert zit. Deze groep dunt gedurende de klim steeds verder uit tot we alleen nog een Noors duo in ons wiel dulden. In de klim nog een gesprekje aangeknoopt met een van die Noren, en het blijkt dat ze daar nog prima klimtrainingen kunnen doen, met klimmen tot maar liefst 1000 hoogtemeters!

In de technische afdaling van de Stelvio, met daarin nog een aantal gevaarlijke donkere natliggende tunneltjes, moet ik helaas Geert en de twee Noren laten gaan. Maar ik vertrouw op m'n goede benen vandaag, en na enkele kilometers klimmen op de Passo Fascagno sluit ik weer aan. Hier besluit ik een paar kilometer voor de top weg te rijden, met in het achterhoofd de afdalingen die nog volgen. Een juiste beslissing, want vlak voor de finish in Livigno sluit het groepje waaruit ik ben weggereden weer bijna bij me aan.

Het wordt een beetje eentonig maar na het sterkste Herren-team en het duo Hornetz/Weiss is het wederom een sprint om als derde team te finishen. In het scratch-klassement zijn we vandaag een plaatsje gestegen, van de vierde naar de derde plaats. 's Avonds komt na een aantal zeer warme dagen dan eindelijk het voorspelde onweer en komt de regen met bakken uit de lucht.

Onheilspellende luchten 's avonds in Livigno.

Stand bij de Masters na de 4e etappe:
1. Werner Weiss (ITA) und Bernd Hornetz (GER) - BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC - 16:51.39,9
2. Oege Hiddema (NED) und Geert Plancke (BEL) - VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM - 17:05.21,6
3. Klaus Elsner (GER) und Markus Rieber (GER) - Radsport Probst racing - 17:40.31,3

5e etappe, 30/06/2011: Livigno - Ponte di Legno, 112 km, 2748 hm.

Belangrijkste hindernis voor vandaag: de Mortirolo vanuit Mazzo, de zwaarste kant dus:

We troffen het met het weer. De hele avond en nacht had het hard geregend in Livigno, maar juist toen we de gordijnen 's ochtends opentrokken, werd het droog en begon het weer op te klaren. Wel was het voor het eerst deze week bijzonder fris aan de start, dus met armstukken, hoesjes over de schoenen, een windjack en benen in de warmhoudende olie aan de start. De eerste ruim 30 km was gelijk aan de finale van de rit van gisteren, maar dan in tegenovergestelde richting. Omdat ik nog niet helemaal vertrouwde op mijn daalcapaciteiten, en de Foscagno niet verschroeiend hard op werd gereden, besloot ik hier enige voorsprong te pakken, om zo met een comfortabele voorsprong aan de lange afdaling te beginnen. Een juiste beslissing zo bleek, want op twee derde van de afdaling zat ik al weer in de groep. Vervolgens weinig spannends te beleven tot de Mortirolo voor ons opdoemde. De klim begon met een valse start. Chaos alom bij onze bevoorrading, waardoor ik moest afstappen, zelf mijn bidons moest zoeken en niet vond, en toch zeker een halve minuut verloor. Op de klim haalde ik dan weer wat renners in totdat ik bij Bernd en Werner aansloot. Hier werd duidelijk dat Bernd er op dag 5 toch echt doorheen kwam te zitten. Werner werd echter met de dag sterker, en had het maar druk met het duwen van zijn maatje. Ondanks dat ik de steilste stukken van de Mortirolo gevoelsmatig op hangen en wurgen op 39x27 opkroop, ben ik dit monster toch nog ruim binnen het uur opgereden. De afdaling naar Monno was eentje om snel te vergeten. Ik daalde beroerd waardoor ik op te grote achterstand van o.a. Bernd, Werner en Geert uit de afdaling kwam. De laatste 15 km vals plat omhoog naar de finish in Ponte di Legno legde ik af als zijnde een individuele tijdrit. Zelden ben ik zo diep gegaan, en kwam ik zo kapot over de streep.

Stand bij de Masters na dag 5:
1. Weiss/Hornetz - BRENTEAM@FORCHHEIM VOR VELTEC - 20:22.23,8
2. Hiddema/Plancke - VELTEC Granfondo & TEAM FORCHHEIM - 20:38.30,4
3. Elsner/Rieber - Radsport Probst racing - 21:21.04,5

Ons verblijf lag op de top van de Passo Tonale, een klim van 13 km vanuit Ponte di Legno, die we gelukkig niet meer op die fiets hoefden op te rijden.

6e etappe, Ponte di Legno - Kaltern, 141 km, 3092 hm.

Na de twee 'legendarische' klimmen in de vierde (Stelvio) en vijfde (Mortirolo) etappe, leek het zwaartepunt van de Transalp voorbij, maar niets was minder waar! De zesde etappe had dan wel geen superlange of zware klimmen, maar werd door de opeenvolging van de vele klimmetjes door het blad 'Tour' wel aangemerkt als de koninginnerit:

Vandaag de eerste rit waarbij we met een selecte kopgroep van een man of twaalf de finale reden. De Gampenpass leende zich niet echt voor ontsnappingen (niet steil genoeg). Op de laatste korte klimmetjes werd de groep wel steeds verder uitgedund, maar ook hier geen ontsnappingen. Iedereen begon toch een beetje moe te worden, en niemand ondernam een poging om hier nog tijdwinst te pakken. De finish was op een heuveltje bergop en 'patron' Weiss had aangegeven hier graag als eerste de streep te willen passeren voor zijn Tiroler thuispubliek, hetgeen ook gebeurde. Ook vandaag weer geen verschuivingen in de top van het klassement. We staan nog steeds 2e bij de Masters, en virtueel 3e scratch.

7e etappe, Kaltern - Arco, 117 km, 2239 hm

De laatste etappe leek dan op papier de eenvoudigste te worden, met relatief weinig hoogtemeters. Maar ook vandaag was het weer zaak continu alert te blijven. Want naast de tweede plaats bij de Masters (die zonder grote tegenslagen al binnen was gezien het grote tijdverschil met het derde team), wilden we ook de derde plaats in de het virtuele scratch-klassement op z'n minst vasthouden. Daartoe moesten we het Noorse duo Helgestad/Berdal (2e bij de Herren, 3:11 achter ons) scherp in de gaten houden. Toen een van beide Noren in het begin van de klim naar Andalo een versnelling plaatste, waren we er dus snel bij om zijn wiel te pakken. Wat in hun nadeel speelde was dat hij (en dat bleek ook al in de voorgaande etappes) de sterkste van het duo was, en zijn maat niet kon volgen. Eenmaal los van de groep voelden we dat we beide nog iets over hadden. We wisten de Noor te lossen, en waren daarmee ook weg van het duo Weiss/Hornetz! Hornetz oogde al sinds de vierde etappe zeer vermoeid en kon niet volgen. Ons geluk was dat we op de top van de klim, nadat we in de laatste kilometer gas terug hadden genomen, gezelschap kregen van het duo Krafft/Ludewig. Dit was ons geluk, want met name ex-prof Ludewig kan op de vlakkere wegen nog steeds verschrikkelijk hard rijden, waardoor we met een mooi treintje van vier man onze voorsprong verder uit konden bouwen, en in de laatste etappe dan eindelijk de etappewinst bij de Masters naar ons toe konden trekken.

Finish in Arco (met het duo Krafft/Ludewig)

In de laatste etappe heb ik de vrijheid genomen mijn digitale camera mee te nemen. Hier ex-prof Jorg Ludewig op het laatste klimmetje van de Transalp. Bergop had hij het soms zwaar, maar op het vlakke was hij goud waard!

Trainingsweek Samoëns

2011-08-03T08:23:00.004+02:00

Vooruitlopend op het verslag van mijn 10-daagse trainingsweek in Samoëns, hier alvast de mooiste twee foto's en een filmpje:

Zaterdag 30 juli. Groepsfoto op de Col de Joux-Plane.

Zondag 31 juli. Zicht op de Mont Blanc vanuit Megève.

Cicloturismo in optima forma

2011-07-17T11:14:00.003+02:00

Mijn rol in de Maratona dles Dolomites 2011? Knecht en fotograaf. Op zondag 28 augustus zal ik in de Oetztaler Radmarathon overigens weer voor eigen kansen gaan rijden.

Fotografie is ook topsport!

2011-07-14T09:38:00.005+02:00

Sportograf was aanwezig bij de Maratona dles Dolomites om alle deelnemers op veel plaatsen langs het parcours vast te leggen. Sportograf verzorgt ook al jaren de fotografie tijdens de Oetztaler Radmarathon op zeer professionele wijze, dus ik heb direct alle 40 foto's die van mij langs het parcours zijn gemaakt, besteld. Meer foto's volgen ...

6:40, Passo di Campolongo

7:58, Passo di Sella

8:02, Passo di Sella

11:12 Passo di Valparola

11:14 afdaling Passo di Valparola

11:38 Finish Corvara

Ultimo Chilometro

2011-07-13T12:36:00.001+02:00

De komende dagen zal ik op deze plaats verslag doen van de afgelopen 17 dagen voor, tijdens en na de Tour Transalp en Maratona dles Dolomites. Naast het nodige externe beeldmateriaal, zullen de verslagen ook worden gelardeerd met eigen foto's die ik onder andere tijdens de laatste etappe van de Tour Transalp en de Maratona heb genomen!

Hier alvast van de Maratona een foto en een filmpje van de 'finale', met Edith Vanden Brande, Geert Plancke en ondergetekende, zoals zondagochtend live te zien was op RAI Sport'.

Foto: Sportograf

Beelden: RAI Sport.

Wir sind dabei!

2011-06-21T09:03:00.002+02:00

Van zondag 26 juni t/m zaterdag 2 juli rijd ik met Geert Plancke de Transalp. Dit is een soort cyclo die in zeven dagen wordt verreden met duo's.

Omdat de tijd van de laatste van de twee die over de streep komt bepalend is, is naast een goede conditie dus ook een goede samenwerking vereist. Mede daarom heb ik in de maand mei een week samen met Geert in het Zwarte Woud getraind. Daar het gevoel gekregen dat we op beide punten goed op één lijn liggen. Onze verdere voorbereiding verschilde nogal van elkaar; waar ik zeker 90% van de trainingen in het biljartvlakke Groningen heb uitgevoerd, had Geert meestal de klimmen voor het uitkiezen. We hebben ons voor deze Transalp-week aangesloten bij een grote vereniging uit het Duitse Forchheim, waarmee we met ruim 20 duo's en begeleiding van hotel naar hotel trekken.

Voor mij vormt deze Transalp samen met de daarop volgende week in de Dolomieten met het Veltec team, met als afsluiting op zondag 10 juli de Maratona dles Dolomites, het hoogtepunt van het seizoen qua 'fietsbeleving'. De dagen tussen Transalp en Maratona zullen vooral in het teken van herstel staan, om de opdracht in de Maratona tot een goed einde te brengen.

Van de Transalp ben ik van plan dagelijks in beeld en tekst op deze plaats verslag te doen. Mits er WiFi voorhanden is in de hotels waar we verblijven, en ik er na afloop van elk ongetwijfeld pittig tochtje over de Alpen- en Dolomietencols nog de kracht voor heb...

Agenda

2011-06-16T12:04:00.002+02:00

26 juni - 2 juli: Tour Transalp
10 juli: Maratona dles Dolomites

Geen Granfondo Eddy Merckx komende zaterdag in Huy, en dus ook geen WK voor wielertoeristen op 11 september in Stavelot. In theorie zou ik me op 28 augustus nog kunnen kwalificeren in het Zwitserse Bulle in de Gruyère Cycling Tour, maar op die dag is er een belangrijke afspraak in Sölden, die ik absoluut niet wil laten schieten.

Pas de Trois Ballons

2011-06-08T10:36:00.000+02:00

Vanwege problemen met mijn achillespees, ontstaan na het laatste weekend van mei, zal ik komende zaterdag de Trois Ballons niet rijden. Met een juiste behandeling en rust hoop ik in het laatste weekend van juni in de Transalp te kunnen starten.

Sauerland; nog enkele foto's

2011-05-27T07:43:00.002+02:00

Hieronder nog enkele foto's. afgelopen weekend gemaakt in het Sauerland:

Joost Bakker en Ivo Beetz op kop, daarachter Bert Platzer en Johan Boonstra:

Martijn Wietzes:

Ivo Beetz en Johan Boonstra:

Ivo Beetz:

Johan Boonstra:

Koelbloedig

2011-05-25T17:05:00.001+02:00

Pfff... dit heb ik nog nooit meegemaakt zolang ik fiets.

Afgelopen maandag deed ik een herstelritje van anderhalf uur, na drie stevige trainingsdagen in het Sauerland met Cycle Sport Groningen. Rustig losrijdend op het binnenblad. Voor me zie ik een krasse knar rijden, zeker 60+, die ik langzaam nader en vervolgens inhaal. Ik groet netjes 'hoi'. Krasse knar blijft stuurs voor zich uit kijken en zegt niets. Prima. Geen punt hoor. Teruggroeten is niet verplicht. Wel was mijn inhaalmanoeuvre kennelijk reden voor krasse knar om eens aan te zetten en mij weer voorbij te rijden. Terwijl ik onverstoorbaar in hetzelfde hersteltempo doorfiets, heeft krasse knar blijkbaar toch iets teveel van zichzelf gevraagd, waardoor ik hem weer langzaam inhaal. Als dit ritueel zich voor de derde keer lijkt te herhalen, ben ik het zat. Ik laat m'n herstelritje hier toch niet verstoren door een krasse knar die me kennelijk wil uitdagen? Om meneer kwijt te raken klets ik 'm op het buitenblad en plaats een demarrage. Ik kijk achterom en ja hoor, wat ik dacht; krasse knar zet de achtervolging in. Dus ik stuur naar links op het fietspad, knijp in de remmen, laat krasse knar rechts voorbij stuiven, en neem de eerste afslag. En weg is ie. Pfff... irritant testosteronmannetje. Bewijs je mannelijkheid maar ergens anders...

Sauerland

2011-05-24T07:39:00.002+02:00

Afgelopen lang weekend heb ik drie dagen met Cycle Sport Groningen in het Sauerland gefietst.

Met een groep van ongeveer 40 personen verbleven we in een hotel in Winterberg. De eerste training van 90 km stond vrijdagmiddag om 2 uur op het programma. Vanwege de onderlinge niveauverschillen werd er opgesplitst in drie groepen. Voor de zaterdag stond er een iets langere rit van 122 km op het programma, en op zondagochtend zou er een (semi) klimtijdrit worden verreden over 11 km. In een wederom voor mij nieuwe omgeving heb ik drie dagen kunnen genieten. Wat het klimwerk betreft lijkt het Sauerland nog het meest op de Ardennen, maar dan met minder steile en soms iets langere klimmen.

Op zondagochtend was ik eigenlijk aan mijn stand verplicht om de tijdrit te winnen. Zelf was ik daar nog niet zo zeker van, aangezien het gemiddelde stijgingspercentage slechts een dikke 3% bedroeg, en CSG toch een naam heeft als vereniging met veel hardrijders cq. tijdrijders, en Joost bergop sterk oogde. Het parcours was eerst 7 km vals plat, gevolgd door 4 km klimmen. Uitendelijk wist ik dan toch met 21:17 de snelste tijd te klokken. De klimmers bleken hier toch beter te scoren dan de hardrijders pur sang, want Joost Bakker werd 2e in 22:39.

'Billy Bronco' was weer goed op dreef:

Aan de start van de tijdrit:

150 m voor de finish van de tijdrit:

Wunderschönes Schwarzwald

2011-05-16T07:06:00.001+02:00

Een selectie van foto's gemaakt op vrijdag 13 mei, voor en tijdens de 'Koninginnerit' met Geert door het Zwarte Woud. (Klik op de foto's voor groot formaat).

Kirchzarten, Gasthof Sonne:

Kirchzarten, Rathaus:

Kirchzarten, St. Gallus Kirche:

Kirchzarten, vorstelijk ontbijt buiten op het terras:

Kirchzarten, luxe Bäckerei:

De Wilier Cento Uno SLR is er klaar voor:

Wij ook:

Ook zonder zweetdruppels kun je bovenkomen op Schauinsland:

Sirnitzsattel:

Geert op de Sirnitzsattel:

Nogmaals Geert op de Sirnitzsattel:

Uitzicht vanaf Hochblauen in noordoostelijke richting:

Beklimming Hohtann:

Afdaling Hohtann richting Todtnau:

Zwarte Woud

2011-05-15T23:59:00.002+02:00

Verslag van een trainingsweek in het Zwarte Woud van 8 t/m 14 mei met Geert

Zondag 8 mei

Eerst iets over het waarom van deze trainingsweek. De belangrijkste reden om hier een weekje te verblijven is het doorbreken van de trainings-sleur nu met het wegvallen het Velofest (de beoogde opvolger van de Fietschallenge), de eerste cyclo voor mij pas op 11 juni is (Les Trois Ballons). Ten tweede kan ik hier nu een week lang samen met mijn Transalp-maat Geert trainen, zodat we straks precies weten wat we aan elkaar hebben in de Transalp. En wat deze week extra aantrekkelijk maakt, is dat ik nog nooit in het Zwarte Woud ben geweest. Een nieuwe omgeving werkt altijd motiverend. Ik heb tot nu toe alleen maar positieve verhalen gehoord over dit gebied, dus dat belooft wat...

Vandaag ben ik 's ochtends in alle vroegte om 6:30 uit Groningen vertrokken, bij Nieuweschans de Duitse grens over en na een voorspoedige reis (met twee korte stops) over de Duitse Autobahn rond 14:00 bij het hotel in Kirchzarten aangekomen.

Om 14:45 zat ik op de Wilier om twee uur los te rijden. Vlak rijden richting Freiburg leek me te saai, dus besloot ik maar in zuidelijke richting te rijden en eerst de Notschrei (what's in a name) te beklimmen. Echter, al snel raakte ik het spoor bijster. Om een lang verhaal kort te maken heb ik twee min of meer doodlopende steile klimmen bedwongen. De eerste in de veronderstelling dat ik de Notschrei op aan het rijden was. Maar de twijfel begon te toe te slaan toen ik een waarschuwingsbord met '17%' langs de weg zag staan, en vervolgens minimaal twee kilometer op de 25 zat te harken. Na een klim waar maar geen eind aan leek te komen liep de weg dood bij een groot restaurant. Onverhard doorrijden leek me niet slim dus terug afdalen maar. Terug afgedaald reed ik dan maar het smalle weggetje in wat ik eerder links had laten liggen. Dan moet dit de Notschrei toch zeker zijn?! Mooi niet dus. Ook op deze klim, die steeds smaller en smaller werd, hield ik de 25 niet schoon, en reed de laatste 500 meter 'sterrato' naar de top. Op de top een driesprong, maar aangezien de andere twee opties ook niet geasfalteerd waren, was omdraaien ook hier de veiligste optie.

Kort samengevat: lekker losgereden vandaag (NOT!)

Zie hier de training in detail volgens de Powertap.

Naschrift:
De eerste klim was de Stollenbacher Strasse, beklommen totaan de Stollenbacher Hütte (http://www.stollenbacherhuette.de). Ik heb zelfs nog een route op kaart gevonden van deze klim: http://www.bikemap.net/route/71445. De steilste strook van deze klim volgens m'n CycleOps Joule: 2.7 km aan 11.0% gemiddeld.

De tweede klim was de Talstrasse, een zijweg van de Stollenbacher Strasse. Steilste passage hier: 1.9 km aan 10.4% gemiddeld.

Maandag 9 mei

Het is al warm op het terras als we rond 8:15 het ontbijt aanvangen buiten in het zonnetje. Een luxe ontbijt in buffetvorm. Ideaal voor hongerige fietsers die een stevige bodem willen leggen voor een straffe training door het Zwarte Woud. De weervoorspellingen laten ook niets te wensen over: volop zon en 25 graden. O.K., een beetje warm, maar daar klagen we niet over.

Rond 10:15 klikken we de pedaaltjes in en gaan op pad. Geert heeft hier de afgelopen jaren al vaak getraind, kent deze omgeving dus goed, en heeft een mooie al eens eerder gereden route uitgestippeld. We maken een lus tegen te klok in ten noorden van Kirchzarten. Wat me al snel opvalt is de uitstekende kwaliteit van het wegdek hier. Afdalen zonder continu alert te moeten zijn voor scheuren, putten en gaten en wegdek, of los grind, zoals in de Ardennen, is erg relaxed en spaart veel energie. Ook qua omgeving is het Zwarte Woud bijzonder mooi, zeker rond deze tijd van het jaar, wanneer als nog fris groen is. Ik ben nu even te lui om de route zelf in detail te beschrijven en uit te zoeken, maar de slotklim was in ieder geval de Kandel vanuit Waldkirch. Volgens cyclingcols.com de zwaarste klim van het Zwarte Woud, met 11 km aan 8% gemiddeld. Deze hebben we, na reeds 3½ uur training in de benen, nog in vlot tempo opgereden in 40 minuten aan 300 Watt gemiddeld. Het diner, met o.a. aardappelsalade en een flinke portie pasta, zal ons straks zeker goed smaken na deze gedane arbeid.

Samengevatte gegevens volgens de Powertap:

144.4 km in 4:49, 29,9 km/u, 2830 hoogtemeters.
Gemiddelde temp.: 26ºC
Gemiddeld vermogen: 217 Watt
Genormaliseerd vermogen: 251 Watt
Energieverbruik: 3771 KCal

Dinsdag 10 mei

We beginnen al lekker in een vast ritme te komen. 'S ochtends een heerlijk ontbijtbuffet buiten op het terras, en twee uurtjes later op de fiets.

Vandaag iets bewolkter weer, maar dat was eigenlijk wel aangenaam. Op de eerste klim van de dag, vanuit Kirchzarten direct koud de Notschrei op, liep het nog niet bepaald soepel. Maar gelukkig verdween de vermoeidheid van gisteren gaandeweg de dag. Vanwege een wegopbreking en door een keer verkeerd te zijn gereden, is het uiteindelijk een wel zeer straf rondje ten zuiden van Kirchzarten geworden van 160 kilometer en 3500 hoogtemeters. Het was wel weer genieten onderweg. De Weißenbachsattel vanuit Schönau is één van de mooiste klimmen die ik ooit heb gereden; over een stil smal bosweggetje over perfect asfalt. De Feldberg viel een beetje tegen; klimmen op een brede drukke baan is niet mijn favoriete omgeving. Maar goed, deze klim mag uiteraard niet ontbreken op je palmares, als je een weekje Zwarte Woud doet. Ons plan om de klimmetjes vandaag wat rustiger op te rijden is maar deels geslaagd, want uiteindelijk hebben we vandaag bijna even intensief gereden als gisteren.

Om de magere klimmerslijfjes niet verder in te laten teren, hebben we vanavond gekozen voor een dubbele portie pasta zonder nagerecht. Om eerlijk te zijn voel ik de beentjes nu wel een heel klein beetje, dus ik ga maar eens vroeg naar bed... morgen de derde lange training op rij.

Samengevatte gegevens volgens de Powertap:

159.3 km in 5:29, 28,9 km/u, 3513 hoogtemeters.
Gemiddelde temp.: 25ºC
Gemiddeld vermogen: 215 Watt
Genormaliseerd vermogen: 248 Watt
Energieverbruik: 4256 Kcal

Woensdag 11 mei

Vandaag heeft zich dan toch een weersomslag voltrokken. Buiten is het 's ochtends kil en bewolkt, dus het ontbijt wordt binnen genuttigd. Na het ontbijt begint het lichtjes te regenen, maar de vraag of er wordt getraind staat geen enkel moment ter discussie. Ik moet toegeven dat ik het stiekem ook wel lekker zou vinden om weer plat te gaan liggen, maar met een trainingsmaat die al weer staat te trappelen, houd ik dit eerst nog maar even voor mezelf...

We vertrekken dus met lichte regen. Koud is het niet; armstukjes aan bij vertrek en een windvestje mee in de achterzak volstaan. Als het gedurende het eerste half uur harder begint te regenen, bereid ik me mentaal al voor op een regenrit. Daar bovenop voel ik me na uur fietsen echt slecht en moe. Maar gelukkig keert het tij. Het wordt droog en klaart op, en langzamerhand vind ik mijn benen weer terug.

Vooraf hebben we een route uitgestippeld zonder steil klimwerk en wat meer lopende stukken. In de lichte afdalingen en door de valleien hebben we vandaag goed kunnen oefenen op het kop over kop rijden in elkaars wiel. Een aspect dat in de Transalp ook nog wel tegen zullen komen. Doordat we met name bergop een iets voorzichtiger tempo hebben gereden, kwamen we vandaag na 4u20 weer relatief fris terug bij het hotel aan; iets wat ik me na het eerste 'bagger-uurtje' niet voor had kunnen stellen.

Na drie dagen met veel omvang (bijna 15 uur), gaan we morgen eens goed bijkomen en herstellen, zodat we er overmorgen samen nog eens een flinke lap op kunnen geven. Veel meer dan 1-2 uur losrijden zal er morgen niet gebeuren. Er wordt voor morgen slecht weer voorspeld, waarmee deze rustdag mooi in het schema past. Geert vertrekt zaterdagochtend, zodat ik op zaterdag nog een solotraining mag afwerken.

Samengevatte gegevens volgens de Powertap:

135.3 km in 4:23, 30,9 km/u, 1975 hoogtemeters.
Gemiddelde temp.: 22ºC
Gemiddeld vermogen: 204 Watt
Genormaliseerd vermogen: 228 Watt
Energieverbruik: 3240 Kcal

Donderdag 12 mei

Vandaag zoals al eerder gemeld een rustdag. Mijn verjaardag gisteravond al een beetje gevierd met een diner met fantastisch uitzicht op de top van Schau-ins-Land.

De voorspelde regen is vooral vanochtend in overvloed gevallen. De dag doorgekomen met lezen, internetten, terrasje pakken met koffie en gebak, shoppen in Freiburg en een uurtje losrijden (waarvan het laatste kwartier in de stromende regen). Morgen staat de koninginnerit op het programma; een ritje van een uur of zes met toch zeker 4000 hoogtemeters. Het belooft morgen mooi weer te worden, en ik hoop dan ook dat ik hier morgen ook in beeld verslag van kan doen met de nieuwe digitale camera die ik mezelf vandaag cadeau heb gedaan.

Vrijdag 13 mei

Vandaag staat dus de koninginnerit op het programma. Overigens zijn de meeste ritten die we deze week rijden afkomstig van of geïnspireerd door Michiel van www.cyclingcols.com, waarbij veelal zoveel mogelijk hoogtemeters worden meegenomen. Zo ook deze rit.

Het ontbijt is wederom genieten buiten op het terras in de warmte van het ochtendzonnetje. Mensen en kinderen kijken die zich naar school en kantoor begeven, waarbij opvalt dat hier heel veel gebruik van de fiets wordt gemaakt. Uiteraard geen stadsfiets, maar meestal een mountainbike met een comfortabele triple. Wat me deze week verder is opgevallen, is dat de mensen hier erg relaxt zijn. Wat een verschil met het drukke, gehaaste Nederland. Ik ben alleen nog maar vriendelijke mensen tegengekomen in het Zwarte Woud (op een gestreste en gehaaste automobiliste met een iets te kort lontje in een afdaling na dan).

We vertrekken weer rond een uur of tien en gaan eerst lichtjes naar beneden naar Freiburg. Van daaruit beklimmen we de Schau-ins-Land; de vroegere trainings- en testklim van Jan Ullrich. Voor ons geen test. We hebben vooraf afgesproken er een echte duurtraining van te maken, en de klimmen met een rustige 250-275 Watt op te rijden.

'Probleem' is echter dat we, na de rustdag gisteren, beide wel erg goed hersteld en uitgerust op de fiets zijn gestapt vanochtend, en dan is het soms moeilijk om je in te houden. We hebben de klimmen dan ook iets harder opgereden dan afgesproken, maar wisten wel tot en met de laatste klim dit niveau vast te houden.

Na afloop hebben we kunnen concluderen dat we de laatste dag het sterkst hebben gereden. Uiteraard de beste manier om een traininingsweek op te bouwen en af te sluiten. Ik kan terugkijken op een super geslaagde week. Vier lange trainingsdagen met Geert met schitterend weer, goed op elkaar ingespeeld geraakt met het oog op de Transalp en een nieuw, schitterend fietsgebied ontdekt waar ik zeker nog vaak terug zal komen. Langere en steilere klimmen dan in de Vogezen met veel beter asfalt. Het ideale 'opstapje' naar het hooggebergte.

De komende vier weken zal er weer voornamelijk op het vlakke worden getraind. Komende week veel rust pakken om de supercompensatie na deze zware trainingsweek z'n werk te laten doen. Dan twee weken stevig trainen, beginnend met drie dagen Sauerland met CycleSport Groningen. En vervolgens een weekje met veel rust en herstel om fris, uitgerust en hongerig aan de start van de eerste cyclo te staan; les Trois Ballons.

Samengevatte gegevens:
162.6 km in 5:56, 27,4 km/u, 4190 hoogtemeters.
Gemiddeld vermogen: 226 Watt
Genormaliseerd vermogen: 254 Watt

Vlak voor vertrek voor het hotel:

Kreuzweg / Sirnitzsattel (1079 m):

Geert op Hochblauen (1165 m):

Zaterdag 14 mei

Na Geert uitgezwaaid te hebben, ben ik zo rond half tien vertrokken voor een laatste solo-rondje. Omdat later op de dag 'Schauer und Gewitter' werden voorspeld, was vroeg vertrekken het verstandigst.

Na de zes uur van gisteren had ik voor vandaag een niet te lang rondje uitgestippeld met vier klimmen. Vanuit Kirchzarten de Notschrei beklommen, afgedaald naar Todtnau, door het dal naar Schönau, de Weißenbachsattel beklommen, terug afgedaald hetzelfde dal in, de Wiedener Eck beklommen, afgedaald, de Schau-ins-Land beklommen (zeer steile stukken!) en tenslotte via de Notschrei weer terug afgedaald naar Kirchzarten.

Ook vandaag liep het weer erg lekker. De beentjes leken de rit van gisteren al weer vergeten. Of misschien begin ik na een weekje wel gewoon te wennen aan het klimmen en moet ik dit vaker doen...

De Weißenbachsattel vanuit Schönau moèst ik vandaag nog eens doen, één van de mooiste klimmen die ik ooit heb gezien:

Samengevatte gegevens:
92.9 km in 3:19, 28,0 km/u, 2659 hoogtemeters.
Vandaag helaas geen vermogensgegevens.

Samenvatting van 7 dagen Zwarte Woud:
27 uur, 776 kilometer, 16.643 hoogtemeters.

Wilier Cento Uno SLR; detailfoto's

2011-05-04T06:56:00.001+02:00

Na ruim 1000 trainingskilometers op de nieuwe fiets, werd het de hoogste tijd enkele foto's te maken van het nieuwe karretje. Detailfoto's zijn te bewonderen onder het kopje 'Materiaal'

Wilier Cento Uno Superleggera Racing

2011-04-28T22:34:00.001+02:00

Vanavond werd de nieuwe fiets 'ontmaagd' op de wielerbaan in Groningen. Ze heeft de test met glans doorstaan. Met dank aan Bert Smilda voor het beschikbaar stellen van de foto.

Ardennen-weekend, een foto impressie

2011-04-27T06:30:00.002+02:00

In het paasweekend heb ik vier dagen in de Ardennen gefietst. De mooiste foto's staan hieronder.

LBL toertocht

Côte du Maquisard

Valentino Roncada

Didier Boumans

Dimitri Jongeneel

Edith en Geert

Frederic, Côte de Xhierfomont

Leontien, Côte de Xhierfomont

De ranke klimmerskuiten van Geert

Frederic en Edith, Côte de Rosier (vanuit Ruy)

Groeten uit de Ardennen. Je zou er zo een ansichtkaart van kunnen maken.

Teutoburgerwald

2011-04-17T18:51:00.002+02:00

Vandaag een mooie toertocht door het Teutoburgerwald gereden met Cycle Sport Groningen. De club was met een grote groep aanwezig, ik schat bijna 30 renners! De totale deelname was ook een klapper, want nog nooit was het voor mijn gevoel zo druk tijdens deze tocht. Onder prima weersomstandigheden werd er op de (korte) klimmetjes meestal stevig doorgetrokken, want we willen natuurlijk ook een beetje wielrennertje spelen, ook al is het maar een toertocht.

Eelke ter Steege (de Nederlands kampioen tijdrijden medici, op z'n kekke BMC Team Machine), Joost Bakker en Weltmeister Sloof.

Verzorgingspost.

Tijd voor een fotootje bij de verzorgingspost.

Ivo Beetz en Weltmeister Sloof. Met deze twee kleppers mocht ik de finale rijden. De rest werd gelost op de laatste klim voor de tweede verzorgingspost.

Oet Grunnen!

Ventouxweek, 20-26 maart 2011

2011-03-28T07:18:00.002+02:00

Ik heb besloten geen verslag te schrijven van de Ventouxweek, maar het te laten bij een aantal foto's.

Vanuit Malaucène richting Col de la Madeleine

Beklimming Mont Ventoux

Mont Ventoux, uitzicht vanaf de top

Blauvac

nabij Lioux

Klim naar Chalet Reynard vanuit Sault (Valentino, Edith, Frederic)

Col de la Madeleine

Lang weekend Limboland

2011-03-16T09:39:00.010+01:00

Afgelopen weekend heb ik drie dagen in Limboland doorgebracht.

Om de vorm van de wedstrijdrenners van Cycle Sport Groningen aan te scherpen, werd een driedaags trainingskamp belegd. Standplaats Vaals. Voor de trainingen werd de grote groep in tweeën gesplitst: Sportklasse en Amateurs. Op vrijdagmiddag met een Garmin als gids een niet al te lang rondje gereden met daarin zoveel mogelijk venijnige heuveltjes, waaronder de Eijserbosweg en de Dode Man. Op zaterdag stond voor mij een rit van vijf uur met Veltec vanuit Gulpen op het menu. CSG-ers waren vrij om aan te sluiten bij deze rit, maar om diverse redenen kon ik niemand meekrijgen. Op zondag hebben we de lus van vrijdag nog eens dunnetjes overgedaan. Een geslaagd weekend met droog weer. Op zaterdag werd het zelfs een beetje warm, maar de beenstukken bleven noodgedwongen aan...

De Cauberg is op zaterdag met Veltec de finaleklim, net als in de A.G.R...

Op zondag met de amateurs van C.S.G. op pad.
Hergroepering na de beklimming van de Dode Man:

Op zaterdag een lange rit met Veltec.
Beklimming Drielandenpunt vanuit België (nieuw asfalt!):

Geen gesnok

2011-03-07T09:57:00.002+01:00

Het is inmiddels al weer dik maart. De eliterenners met voorjaarsambities zetten de puntjes op de i voor de eerste clubklassieker. Op een niveautje lager fietsen sommige amateurs alweer de longen uit hun lijf om de winst in diverse trainingskoersjes op hun palmares bij te kunnen schrijven.

Ik kies voor een rustiger opbouw naar het nieuwe seizoen. Ik merk dat de drang om me te 'bewijzen' tussen de amateurs en sportklassers een beetje is verdwenen, en ik de trainingskoersjes ook niet meer zo leuk vind als voorgaande jaren. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik op dit moment ook nog niet de benen heb om deze mannen pijn te doen. Twee weken geleden ben ik voorzichtig begonnen met de eerste tempo-duur blokjes. Vorig seizoen stonden die al vanaf eind november in mijn strak geregisseerde jaarplan! Ik heb van dat jaar geleerd dat ik makkelijk een zeer groot trainingsvolume aankan, maar dat ik de intensievere trainingen heel voorzichtig moet opbouwen, om niet te snel in vorm of overtraind te raken. Tot nu toe bevalt deze aanpak mij prima. De tempo's heb ik inmiddels uitgebreid tot 50 minuten aan een stuk. Vanaf de tweede helft van maart ga ik voorzichtig beginnen met D3 blokjes. Ruim op tijd om op de eerste afspraak niet geparkeerd te komen staan: 8 mei, Velofest!

Tempo-duur blok op 6 maart (50 min, 297 Watt, 148 bpm):

Ekehaar

2011-02-14T13:10:00.006+01:00

Afgelopen zondag heb ik op Ekehaar mijn eerste trainingskoers in voorbereiding op het komende seizoen gereden.

Samen met drie C.S.G-ers, Bert, Ronald en Guus, vanuit Groningen naar Ekehaar gefietst. Een enorme drukte in café Popken bij de inschrijving. Niet alleen omdat vanwege het goede weer veel renners naar Ekehaar waren getogen, maar ook omdat alle categorieën dit jaar voor het eerst allemaal rond dezelfde tijd startten. Als niet-licentiehouder kan ik nu zonder bijschrijvingskosten trainingswedstrijden rijden met het basislidmaatschap van de KNWU.

Nadat de elite waren vertrokken, besloot de organisatie in al haar wijsheid om de nieuwelingen, nieuwelingen meisjes, junioren, junior-vrouwen, dames, sportklasse en amateurs als één grote groep van ruim over de 100 man/vrouw gezamenlijk van start te laten gaan. Neem daarbij nog een valpartij op het eerste lange rechte stuk, en het is niet moeilijk om te raden wat er dan gebeurt als je achteraan start; ik heb de kop van de 'wedstrijd' helaas niet meer gezien. Een beetje jammer, want na de groepstrainingen van de afgelopen weekenden had ik zeker het gevoel de betere amateurs partij te kunnen bieden. Maar goed, mijn seizoensdoelen liggen hier uiteraard niet, en ik heb in ieder geval een goede intensieve training van ruim een uur kunnen draaien (63 min., AP = 303 Watt, NP = 314 Watt).

En de bijnamen zijn...

2011-02-10T11:00:00.002+01:00

Enige dagen geleden deelde Cyclobenelux bijnamen uit aan de renners en rensters van het Wilier Veltec team Granfondo

Michel 'The Titan' Snel
Oege 'First Lieutenant' Hiddema
Bas 'De Noorman' Canoy
Frederic 'Bahamontes' Coopman

Zie hier voor een toelichting.

Edith 'Zwarte Band' Vanden Brande
Leontien 'The Globetrotter' Waaijer
Judith 'Il Falcone' Visser

Zie hier voor een toelichting.

Terugblik op januari, vooruitblik op februari

2011-02-02T22:23:00.004+01:00

Een nieuwe maand dient zich aan. Een mooi moment om even achterom te kijken. Als ik januari in één woord moet omschrijven: geweldig!

Na een periode van zes weken revalideren, ben ik op 7 januari weer vol goede moed begonnen met trainen. Ik vreesde voor een achterstand, maar die vrees bleek ongegrond. In het eerste weekend peddelde ik al weer vrolijk mee met de eliterenners. Het duurvermogen was er nog, en ook de bij de Kannibaal onvermijdelijke intensieve momentjes pakte ik in de zaterdagen die volgden weer snel op. Door de week deed ik wat kortere trainingen, binnen, op de Powerbeam.

Daarnaast ben ik begonnen met krachttraining en core stability; twee keer per week anderhalf uur naar de sportschool, met als doel mijn houding te verbeteren, om zo van mijn hoge rugklachten af te komen, en tevens het bovenlichaam te versterken. Ik pluk hier nu al de vruchten van! Niet dat ik hier direct harder van bergop ga fietsen (ik word er zelfs zwaarder van), maar op de lange termijn zal ik hier zeker profijt van hebben.

Verder mag niet onvermeld blijven dat ik dit seizoen weer schemaloos rondfiets. Trainen op gevoel en ervaring dus. Ik durf inmiddels, na tien jaar gedisciplineerd trainen, waarvan de laatste vier jaar op schema's, wel te stellen dat ik dat kan. Ik ken mijn sterke en zwakke punten en mijn valkuilen. De laatste vier jaar, met trainingsbegeleiding, zijn wat dat betreft zeer leerzaam geweest.

Februari is de maand van de trainingskoersen. Maar de eerste omcirkelde datum in mijn fietsagenda is pas op 8 mei. Trainingskoersen zijn bedoeld om de vorm aan te scherpen voor de eerste wedstrijden, maar dat is voor mij nog lang niet aan de orde! Toch vind ik de trainingskoersjes veel te leuk om te laten liggen. Als compromis probeer ik mezelf nu in te houden en niet meer dan één trainingskoersje per week te rijden. Dat heeft als voordeel dat ik de leukste uit kan kiezen, afhankelijk van het weer, de goesting, en de benen.

Het werken naar iets wat een heel klein beetje op vorm begint te lijken, begint pas eind maart, als we een weekje rond en over de Ventoux gaan fietsen. Maar ook dan is het nog een drie maanden naar de 'zomerpiek', met de Transalp en de Maratona. Dat duurt nog lang, maar is ook zomaar weer voorbij...

Winter in de jaren '70

2011-01-27T21:25:00.001+01:00

Toen er nog èchte winters waren...

Kannibaal elitetraining

2011-01-22T15:37:00.002+01:00

Vandaag 4u40 met de mannen gepeddeld. Fototoestelletje mee. Rustig opbouwen richting het cycloseizoen, dat pas over ruim drie maanden begint. De keiharde Powertap data: 152 km, 32.4 km/u, 196 Watt, 134 bpm, 95 rpm.

Sleuren met oud ijzer

2011-01-14T21:18:00.002+01:00

Na bijna vier jaar geen sportschool van binnen te hebben gezien, ben ik dit jaar weer begonnen met krachttraining. Niet om de benen sterker te maken, maar om bovenlichaam en vooral houding te verbeteren. Dat is een beetje verwaarloosd. En na een pittige valpartij in 2007, kamp ik met een bovenrug die zeer snel vermoeid is. In samenspraak met een fysiotherapeut probeer ik dit in eerste instantie te verbeteren met gerichte krachtoefeningen. Onderstaand het lijstje met oefeningen wat ik nu afwerk. Waarschijnlijk komen daar later nog oefeningen bij:

Leg press
Vertical traction
Shoulder press
Chest press
Low row
Biceps curl
Lower back
Triceps
Shoulder lift
Retroflexie (Shoulder)
Upright row

Inclusief 10 minuten warming up en 10 minuten cooling-down goed voor 1½ uur. Ik doe deze trainingen hier.

C.S.G.

2011-01-09T15:50:00.000+01:00

Vandaag de eerste zondagochtend wegtraining met Cycle Sport Groningen. Ik mocht met de snelle groep mee. Er stond evenals gisteren weer een straf windje, maar met de zon erbij was het uitstekend weer. Het was wel goed oppassen met enkele opgevroren plekken op de fietspaden. Gisteren leverde dit bij de Kannibaal nog een valpartij op. Vandaag bleven we allemaal recht. Na afloop nog drie kwartier alleen bijgetraind, waarmee ik dit weekend kon afklokken op een totaal van 8 uur. Meer dan in de hele maand december! De enkel is nu na zes weken ook helemaal genezen en kan weer volledig worden belast. Volle kracht vooruit dus, want het is al weer januari...

Vuurdoop

2011-01-08T16:00:00.001+01:00

Vandaag heb ik sinds hele lange tijd weer eens een serieuze, pittige wegtraining gedaan. Om 10:00 in Peize aangesloten bij een elitetraining van De Kannibaal. Vooraf toch wel met enige twijfels over de vorm, vanwege de minimale trainingsomvang van 10,5 uur de afgelopen zes weken, voornamelijk inspanningen van slechts 1 uur. Maar de langere training ging me ver boven verwachting goed af, en ik was (gelukkig) zeker niet de zwakste schakel. Na ruim 120 km in een kleine vier uur voldaan weer van de fiets gestapt. Kannibalen, bedankt!

Na bijna vier uur door smerig pekelwater, waarbij duidelijk is te zien dat ik niet alleen maar op kop heb gereden...

Powerbeam Masterclass (2e poging)

2010-12-30T13:33:00.000+01:00

Subtitel: Smack my bitch up...

The only way is up

2010-12-19T20:19:00.000+01:00

Vandaag, 23 dagen na de valpartij, heb ik mezelf en de enkel eens getest op de Powerbeam. Binnen is dat wel zo makkelijk en veilig, omdat de weerstand dan goed te regelen is. Omdat bij wandelen de enkel nog steeds voelbaar is, had ik geen hoge verwachtingen. Ik ben heel voorzichtig begonnen en tot mijn verbazing kon ik de weerstand eenvoudig opvoeren naar 200 Watt zonder iets te voelen. Toen ik eenmaal goed was opgewarmd, heb ik stapsgewijs de weerstand in blokjes nog wat verder opgevoerd om te kijken hoe ver ik kon gaan. En dat was veel verder dan ik had gehoopt! Maar de Powertap liegt niet en laat duidelijk zien dat drie weken bankhangen de conditie geen goed heeft gedaan. Ik weet nu wel dat de enkel al weer sterk genoeg is om rustige duurtrainingen uit te voeren, en kan nu dus weer voorzichtig gaan opbouwen. The only way is up!

Registratie op Powertap achternaaf:

Ziekenboeg

2010-12-15T18:52:00.001+01:00

Om niet steeds weer dezelfde vragen te moeten beantwoorden, een toelichting op mijn enkelblessure. Op zaterdag 27 november trok ik er, even voor tien uur 's ochtends bij een temperatuur van -5, vol goede moed op uit op mijn racefietsje. Het ritje was van korte duur. Aan de rand van het Stadspark ligt een strook waar nooit wordt gestrooid. Op het eind van die strook ligt een houten bruggetje, en daarop ging ik keihard onderuit. Daarbij kwam ik nogal ongelukkig hard op mijn enkel terecht. Direct omgekeerd en teruggereden, want dit voelde niet goed. De volgende dag voor de zekerheid toch maar even alles gecontroleerd, en toen bleek er een klein scheurtje te zitten in het bot, aan de buitenkant van de linker enkel. Gipsen hoefde gelukkig niet. Bewegen en belasten op geleide van de pijn. Komende zaterdag, drie weken na de val, ga ik de enkel weer eens voorzichtig en gecontroleerd testen (belasten) op de Powerbeam.

Bankhangen

2010-12-13T13:30:00.001+01:00

Gisteren alle moed verzameld en weer eens in de pen geklommen. Het resultaat staat op de Veltec Granfondo site.

Planning 2011

2010-12-03T19:36:00.003+01:00

Na een succesvolle inschrijving eergisteren voor de Tour Transalp, zijn dit de eerste contouren van mijn fiets-agenda voor 2011. De Tour Transalp wordt met duo's gereden, en deze zal ik samen met Geert Plancke rijden.

20-27 maart: trainingsstage Mont Ventoux

11 juni: Les Trois Ballons

26 juni - 2 juli: Tour Transalp

10 juli: Maratona dles Dolomites

28 augustus: Ötztaler Radmarathon